جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٢٠ - غزل ٤٩٦ تاب بنفشه مى دهد، طره مشكساى تو

تابِ بنفشه مى دهد، طُرّه مشكساى تو

پرده غنچه مى درد، خنده دلگشاى تو

اى گل خوش نسيم من! بلبل خويش را مسوز

كز سر صدق مى كند، شب همه شب دعاى تو

دشمن ودوست‌گو: بگو، هرغرضى كه ممكن است‌

جورِ همه جهانيان، مى‌كشم از براى تو

خرقه زهد وجام مى، گرچه نه در خور هم‌اند

اين همه نقش مى زنم، در طلب وفاى تو

شور شراب وسوز عشق، آن نَفَسم رود زِ ياد

كاين سَرِ پُرِ هوس شود، خاكِ در سراى تو

من كه ملول گشتمى، ازنَفَس فرشتگان‌

قال ومقال عالمى، مى‌كشم از براى تو

مِهْرِ رُخَت سرشت من، خاك درت بهشت من‌

عشق تو سرنوشت من، راحت من رضاى تو

دلقِ گداى عشق را، گنج بود در آستين‌

زود به سلطنت رسد، هركه بود گداى تو

شاهْ نشينِ چشمِ من، تكيه گهِ خيال توست‌

جاى دعاست شاه من! بى تو مباد جاى تو

خوش چمنى است عارضت، خاصه كه در بهار حسن‌

حافظ خوش كلام شد، مرغِ سخن سراى تو