جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٨٦ - غزل ٤٩١ اى آفتاب، آينه دار جمال تو

وممكن است چند بيت گذشته در توصيف ومدح رسول اللَّه ٦ باشد.

دلبرا! كجاست مژده اى از تجلّى وعيد وصالت تا تهنيت گويان به استقبال بختِ خويش رَوَم؟ در نتيجه با اين بيان تقاضاى ديدار حضرت محبوب را مى نمايد. در جايى مى گويد:

ودر جايى مى گويد:

وكجاست عشوه وكششى از ابروان هلالين وگوشه اى از تجلّياتت؟ تا به ديدارت، فرمانروايى بر آسمان كنيم. بخواهد بگويد: اگر انبياء واولياء : حكومت بر همه موجودات داشتند، علّتش نايل بودن به مشاهدات حضرت دوست بود، ما هم اگر گوشه اى از جلوه‌هاى حضرتش را داشتيم، مى‌توانستيم در موجودات تصرّف نماييم، هر چند نبىّ ووصىّ نمى شديم. در جايى مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٨٥، ص ٢٨٧.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٤٨، ص ٢٢٨.