جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٢٤ - غزل ٥٢٥ اى پادشه خوبان! داد از غم تنهايى

اى پادشهِ خوبان! داد از غم تنهايى‌

دل بى‌تو به جان آمد، وقت است كه باز آيى‌

اى درد توام درمان، در بستر ناكامى‌

وى ياد توام مونس، در گوشه تنهايى‌

مشتاقى ومهجورى، دور از تو چنانم كرد

كز دست بخواهد شد، پايانِ شكيبايى‌

دايم گل اين بستان، شاداب نمى ماند

درياب ضعيفان را، در وقت توانايى‌

در دايره قسمت، ما نقطه پرگاريم‌

لُطفْ آنچه توانديشى، حكمْ آنچه تو فرمايى‌

فكر خود وراى خود، در عالم رندى نيست‌

كفراست دراين مذهب، خودبينى وخودرايى‌

يارب! به كه بتوان گفت، اين نكته: كه در عالم‌

رُخساره به كس ننمود، آن شاهد هر جايى‌

ديشب گله زُلفش، با باد همى گفتم‌

گفتا: غلطى، بگذر زين فكرتِ سودايى‌

صد بادِ صبا آنجا، با سلسله مى رقصند

اين است حريف اى دل! تا باد نپيمايى‌

ساقى! چمن گل را، بى روىِ تو رنگى نيست‌

شمشاد خرامان كن، تا باغ بيارايى‌

زين دايره مينا، خونين جگرم، مِىْ ده‌

تا حل كنم اين مشكل، در ساغر مينايى‌

حافظ! شب هجران شد، بوى خوش صبح آمد

شاديت مبارك باد، اى عاشق شيدايى!