جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣١٦ - غزل ٥٢٣ اى باد! نسيم يار دارى

نديده وبه عشقش نايل نگشته بودم؛ ولى اكنون كه عشقش بر من چيره گشته، اختيار از كف عقلم ربوده وخود صاحب اختيارم گشته؛ كه:

«وَلَأَسْتَغْرِقَنَّ عَقْلَهُ بِمَعْرِفَتى، وَلَأقُومَنَّ لَهُ مَقامَ عَقْلِهِ.»

[١]: (ومسلّماً عقل او [عامل به رضاى خود] را غرق در معرفت وشناخت خودساخته وخود به جاى عقل او قرار خواهم گرفت.) وبه گفته خواجه در جايى:

ونيز در جايى مى گويد:

ودر جايى هم مى گويد:

از اين بيت ظاهر مى شود كه گفتار گذشته خبر از ديدارى مى داده كه خواجه داشته وسپس به فراق مبتلا گشته، به خود نويد وصال دوباره را مى دهد. در جايى مى‌گويد:

[١] - وافى، ج ٣، ابواب المواعظ، باب مواعظ اللَّه سبحانه، ص ٤٠.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٤، ص ٦١.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٨٩، ص ٣٥٣.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٦٣، ص ٨٠.

[٥] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٠٣، ص ٢٣٥.