جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣١٥ - غزل ٥٢٣ اى باد! نسيم يار دارى

واى سرو خوش قد وقامت! تو را در مقابل قيّوميّت حضرت محبوب كه قيام همه مظاهر به اوست، وتو هم يكى از آنان مى باشى، چه است؟ كه: «اللَّهُ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ الْحَيُّ الْقَيُّومُ»[٢]: (اوست خداوندى كه معبودى جز او نيست وزنده وبرپادارنده [موجودات‌] مى‌باشد.) ونيز: «وَ عَنَتِ الْوُجُوهُ لِلْحَيِّ الْقَيُّومِ»[٣]: (وچهره ها در برابر خداوند زنده وبرپا دارنده [موجودات‌] خاضع وفروتنند.). در نتيجه بخواهد بگويد: آن گونه كه در گذشته با مظاهرت مشاهده‌ات نمودم، زيبايى آنان از نظرم افتاد، حال مى گويم:

واى عقل! زمانى مرا با تو كار بود ودوست اختيار مرا به تو سپرده بود، كه او را.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٨٥، ص ٢٨٧.

[٢] - آل عمران: ٢.

[٣] - طه: ١١١.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٥٥، ص ١٣٨.