جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٦٠ - غزل ٤٤١ ما بدين در، نه پى حشمت و جاه آمدهايم

خواجه در جايى:

و نيز مى گويد:

و نيز در جايى مى گويد:

محبوبا! با آمدن در عالم خاكى و طبيعت، به گناه وجودى و بشريّت، و يا عصيان گرفتار شديم، بيا و ما را به ما و كردارمان مگير و توفيق خويش را شامل حالمان گردان تا به حقيقت خويش باز گرديم؛ كه: «اهْدِنَا الصِّراطَ الْمُسْتَقِيمَ، صِراطَ الَّذِينَ أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ»[٤]: (ما را به راه راست هدايت فرما، راه آنانى كه نعمت [ولايت‌] را به ايشان ارزانى داشتى.).

و يا بخواهد بگويد: از گناهِ خود پرستيمان پاك ساز، تا دچار خجالت پيمان شكنى نشويم كه چرا بار امانت را نكشيديم و رها كرديم و نزد موجودات ديگر كه تحمّل بار نكردند- خجلت زده نگرديم.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٥٢، ص ٣٣١.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٣٢، ص ١٢٣.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٥٩، ص ١٤١.

[٤] - فاتحه: ٦ و ٧.