جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٢ - غزل ٤٢٤ صوفى! بيا كه خرقه سالوس بركشيم

ظاهر اين است كه خواجه در اين غزل (بنابر اينكه منظور از «صوفى» در اينجا، اهل طريق باشند.) خود و سالكين طريقى كه هنوز بقايايى از افكار گذشته زهد خشك در اعمال داشته اند را سرزنش نموده كه از اين كار دست بدارند و رنگ اخلاص به تمام اعمال خود بزنند. مى‌گويد:

اى آنان كه قدم در طريق دوست نهاده ايد و هنوز به تمام معنى از لباس زهد و سالوس خارج نشده‌ايد! بياييد تا بكلّى از جامه ريايى و اعمال قشرى خارج شويم و خط بطلان به همه آنها كشيم؛ كه:

٢٩٥٢

«إنَّ أدْنَى الرِّيآءِ شِرْكٌ.»

[١]: (بدرستى كه كمترين ريا، شرك است). و نيز:

٢٩٥٣

«آفَةُ العِبادَةِ، ألرِّياءُ.»

[٢]: (آفت عبادت، ريا و به ديگرى نشان دادن آن است.).

و آنچه براى فتوحات خويش و رسيدن به نِعَم بهشتى از عبادات و بيداريهاى شب و روزه و ذكر لفظى و غيره انجام مى داديم، همه را براى گرفتن نفحات و مشاهدات حضرت دوست انجام دهيم، و لباس زهد ريايى را بركَنيم؛ كه:

٢٩٥٤

«ألْعَمَلُ كُلُّهُ‌

[١] - غرر و درر موضوعى، باب الرّياء، ص ١٣١.

[٢] - غرر و درر موضوعى، باب الرّياء، ص ١٣١.