جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٧٨ - غزل ٤٧٤ ز در درآ و شبستان ما منور كن

خود متوجّه ساز، تا آن گونه كه مى خواهى بندگى‌ات كنم و بپذيرى‌ام؛ كه:

٣٢٣٣

«إلهى! ألْحِقْنا بِالعِبادِ [بِعِبادِكَ‌] الَّذينَ هُمْ بِالْبِدارِ إلَيْكَ يُسارِعُونَ، وَبابَكَ عَلَى الدَّوامِ يَطْرُقُونَ، وَإيّاكَ فِى اللَّيْلِ يَعْبُدُونَ، وَهُمْ مِنْ هَيْبَتِكَ مُشْفِقُونَ.»

[١]: (بار الها ... ما را به آن گروه از بندگانت كه به پيشى گرفتن به درگاهت شتاب مى نمايند، و همواره درت را مى كوبند، و در شب تو را پرستش مى كنند، در حالى كه از هيبت و عظمتت هراسانند، ملحق نما.).

و يا بخواهد بگويد: از توجّه به عالم بشريّت جز ننگ نديدم، با كرشمه اى از جمالت از بدان نگريستن خارجم ساز تا جز تو نبينم و نخواهم و ندانم؛ زيرا:

معشوقا! از توجّه به عالم بشريّتم جدا ساز، وگرنه هر ساعت خواطر و خيالات و خواسته‌هاى نفسانى‌ام نمى گذارند به يادت باشم. «تو كار خود مده از دست و ...» از تجلّيات خويش بهره مندم كن تا با ديدنت از خواسته‌هاى نفسانى جدا گرم. در جايى مى گويد:

اى خواجه! ويااى سالك! در فكر ياد ومراقبه جمال محبوب وعبادت لبّى باش.

وچنانچه فقيه (بى بهره از معارف) نصيحت نمود آن گونه مباش، مبادا به گفته او.

[١] - بحار الانوار، ج ٩٤، ص ١٤٧.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣١٥، ص ٢٤٤.