كه ايمان آورده‌ايد! تقواى خدا را پيشه كنيد و وسيله و دستاويزى به سوى او بجوييد، و در راه خدا مجاهده نموده وبكوشيد، باشد كه رستگار گرديد.) به گفته خواجه در جايى:

هر آن خجسته نظر، كز پىِ سعادت رفت‌		به كُنج ميكده و خانه ارادت رفت‌

ز رَطْلِ دُرْد كشان، كشف كرد سالِك راه‌		رموز غيب، كه در عالم شهادت رفت‌[١]

با دوستان، مضايقه در عُمر و مال نيست‌		صد جان، فداىِ يار نصيحت نيوش كن‌

اى خواجه! عمر و مال چيست كه دوست براى دوست خود بكار بندد. پند من بشنو و به گوش جان بپذير؛ زيرا «با دوستان، مضايقه در عمر و مال نيست.»؛ كه:

٣١٧٩

«أشْفَقُ النّاسِ عَلَيْكَ، أعْوَنُهُمْ لَكَ عَلى صَلاحِ نَفْسِكَ، وأنْصَحُهُمْ لَكَ فى دينِكَ.»

[٢]: (مهربانترين مردم بر تو، كسى است كه بيشتر از همه تو را بر صلاح نَفْست ياورى نموده، و نسبت به دينت خيرخواه باشد.- نيز:

٣١٨٠

«طُوبى‌ لِمَنْ أطاعَ ناصِحاً يَهْديهِ، وَتَجَنَّبَ غاوِياً يُرْديهِ!»

[٣]:

(خوشا به حال كسى كه از خير خواهى و پند آموزى كه وى را هدايت و راهنمايى مى‌كند، پيروى نموده و از گمراه كننده اى كه به هلاكتش گرفتار مى كند، دورى گزيند.) و همچنين:

٣١٨١

«لِيَكُنْ أحَبُّ النّاسِ إلَيكَ المُشْفِقَ النّاصِحَ.»

[٤]: (بايد محبوبترين مردم در نزد تو، شخص مهربان و خير خواه و پند آموز باشد.- نيز:

٣١٨٢

«مَنْ أمَرَكَ بِإصْلاحِ نَفْسِكَ فَهُوَ أحَقُّ مَنْ تُطيعُهُ.»

[٥]: (هركس تو را به اصلاح نَفست امرى كند، او سزاوارترين كسى است كه بايد از او اطاعت نمايى.- همچنين:

٣١٨٣

«مِنْ أكْبَرِ التَّوْفيقِ، الأخْذُ بالنَّصيحَةِ.»

[٦]: (از جمله توفيقهاى بزرگ، پذيرش نصيحت است.- نيز:

٣١٨٤

«لا شَفيقَ كَالوَدُودِ النّاصِحِ.»

[٧]: (هيچ دلسوزى همچون دوست خير خواه و اندرز دهنده نيست.).

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٩٨، ص ١٠١.

[٢] ( ٢، ٣، ٤) غرر و درر موضوعى، باب النّصيحة، ص ٣٨١.

[٣] ( ٢، ٣، ٤) غرر و درر موضوعى، باب النّصيحة، ص ٣٨١.

[٤] ( ٢، ٣، ٤) غرر و درر موضوعى، باب النّصيحة، ص ٣٨١.

[٥] ( ٥، ٦، ٧) غرر و درر موضوعى، باب النّصيحة، ص ٣٨٢.

[٦] ( ٥، ٦، ٧) غرر و درر موضوعى، باب النّصيحة، ص ٣٨٢.

[٧] ( ٥، ٦، ٧) غرر و درر موضوعى، باب النّصيحة، ص ٣٨٢.