جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٠٣ - غزل ٤٤٨ مژده وصل تو كو؟ كز سر جان برخيزم

خواجه در تمام ابيات اين غزل اظهار اشتياق به ديدار دوست نموده. و گويا اوّلين مرحله اى بوده كه وى به انتظار ديدار محبوب بسر مى برده. مى‌گويد:

محبوبا! دام جهان و عالم طبيعت و آمال، مرا گرفتار تعلّقات خود ساخته، و بندها بر من نهاده و نمى گذارد به عالم اصلى خود پرواز داشته باشم و در جهان بى اسمى و رسمى بال گشايم؛ كه:

٣٠٩٧

«إنَّمَا الدُّنْيا شَرَكٌ وَقَعَ فيهِ مَنْ لايَعْرِفُهُ.»

[١]: (دنيا دامى است كه شخص ناآشنا در آن مى افتد.- نيز:

٣٠٩٨

«آفَةُ النَّفْسِ ألْوَلَهُ بِالدُّنْيا.»

[٢]: (آفت نفس، سرگشتگى به دنيا مى باشد.- همچنين:

٣٠٩٩

«أيْنَ تَخْدَعُكُمْ كَواذِبُ الآمالِ؟»

[٣]: (آرزوهاى دروغين به كدامين سو فريبتان داده و مى كشد؟- نيز:

٣١٠٠

«ضِياعُ العُمْرِ بَيْنَ الآمالِ وَالمُنى‌.»

[٤]: (عمر [معمولًا، به خاطر] آرزوها و خواهشهاى دروغين از بين مى رود.- نيز:

٣١٠١

«ألأمَلُ سُلْطانُ الشَّياطينِ عَلى‌ قُلُوبِ الغافِلينَ.»

[٥]: (آرزو، [مايه‌] تسلّط شيطانها بر دلهاى غافلان مى باشد.).

معشوقا! محتاج عنايتى از توام تا وصلت را دريابم و به يكبارگى از خويشتن.

[١] - غرر و درر موضوعى، باب الدّنيا، ص ١١٠.

[٢] - غرر و درر موضوعى، باب الدّنيا، ص ١١٠.

[٣] - غرر و درر موضوعى، باب الأمل، ص ١٨.

[٤] - غرر و درر موضوعى، باب الأمل، ص ٢٠.

[٥] - غرر و درر موضوعى، باب الأمل، ص ٢١.