جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٩٩ - غزل ٤٤٧ مزن بر دل ز نوك غمزه تيرم

قيامت فرا مى رسد، هيچ فرشته مُقرّب و پيامبر مُرسَل و مؤمن آزموده اى نمى ماند مگر اينكه در آن روز به آن دو بزرگوار نيازمند است.).

و يا در آن روز كه هيچ كس را با كس كار نباشد، من دست شفاعت از دامن استاد بر نخواهم داشت.

چنانچه تجلّيات اسماء و صفاتى به وجد آورنده دوست نصيبم گردد، با حضرت دوست معاهده بسته‌ام كه اگر غمهاى عالم بخواهند سينه‌ام را آماج هدفهاى خويش قرار دهند، به مراقبه و يادش پردازم تا غمهاى جهان نيازاردم؛ كه: «الَّذِينَ آمَنُوا وَ تَطْمَئِنُّ قُلُوبُهُمْ بِذِكْرِ اللَّهِ. أَلا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ»[١]: ( [مُنيبين آنانند] كه ايمان آورده و دلهايشان به ياد خدا آرام مى گيرد. آگاه باشيد! كه دلها تنها به ياد خدا آرام مى گيرند.) و همچنين: «

٣٧٠٨

ذِكْرُاللَّهِ جَلآءُ الصُّدُورِ وَطُمَأْنينَةُ القُلُوبِ.»

[٢]: (ياد خدا، صفاى دلها و آرامش قلبهاست.- نيز:

٣٢٠٨

«ذِكْرُ اللَّهِ طارِدُ اللَّأْوآءِ وَالبُؤْسِ.»

[٣]: (ياد خدا، دور كننده شدّت و رنج و سختى است.- به گفته خواجه در جايى:

آرى، مستى عشق، و يا مستى مشاهده معشوق، بشر را فارغ البال از همه تعلّقات.

[١] - رعد: ٢٨.

[٢] - عرر ز درر موضوعى، باب ذكر اللَّه، ص ١٢٤.

[٣] - غرر و درر موضوعى، باب ذكر اللَّه، ص ١٢٤.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٠٤، ص ١٠٧.