جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٦٩ - غزل ٤٤٣ ما نگوييم بد و ميل به ناحق نكنيم

از دو بيت پايانى اين غزل معلوم مى شود كه خواجه گرفتار گفتار بدگويان زمانش بوده، خود و دوستانش را به آرامش و نديده گرفتن اعمال و كردار آنان دعوت مى‌كند و مى گويد:

اى دوستان! دشمن هرچه نسبت به ما مى گويد، بگويد، ما را چه كار با گفتار ايشان؟ از آنان بدگويى نخواهيم نمود و جامهْ سياه و گناه كارشان نمى شماريم، طريقه آنان را هم نمى پذيريم و لباس زهد به تن نخواهيم كرد؛ كه:

٣٠٥٦

«إنَّكَ إنْ أسَأْتَ، فَنَفْسَكَ تَمْتَهِنُ وإيّاها تَغْبَنُ.»

[١]: (به درستى كه اگر بدى كنى، نَفْس خود را خوار ساخته و آن را فريب مى دهى.- نيز:

٣٠٥٧

«حُسْنُ السّيرَةِ عُنوانُ حُسْنِ السَّريرَةِ.»

[٢]: (نيكويى روش [و عمل انسان‌]، نشانه نيكويى و زيبايى باطن اوست.)

[١] - غرر و درر موضوعى، باب الاساء ة، ص ١٦٨.

[٢] - غرر و درر موضوعى، باب السّيرة، ص ١٧٠.