جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٦٧ - غزل ٤٤٢ ما ز ياران چشم يارى داشتيم

اى دوست! اگر از وصالت نا اميد گشتم و دمِ همّت از ديدارت برداشتم، براى آن بود كه دانستم نظرت با ديگران است و مرا نمى خواهى. (سخنى است عاشقانه به شيوه عُشّاق مجازى كه حاضر نيستند معشوقشان با ديگرى مهر بورزد.) مى‌خواهد بگويد: من كه تو را چنين ديدم، دل از وصلت برداشتم، تا اراده تو به چه امرى تعلّق بگيرد. تنها اميدم به وصالت مى باشد. در جاى ديگر مى گويد:

با اين همه گله و اظهار اشتياق، حضرت محبوب با من فرمود: من كسى را بر تو نگماشتم تا مرا بخواهى و دل به من دهى، تو خود فريفته‌ام گشتى، ناچار بايد تمام مشكلات را در طريق رسيدن به ديدارم تحمّل نمايى، چرا اين همه گله از فراق مى‌نمايى؟.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٣٩، ص ١٢٧.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤١٩، ص ٣٠٩.