جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٦٦ - غزل ٤٤٢ ما ز ياران چشم يارى داشتيم

خدا چو صورتِ ابروى دلرباىِ تو بست‌

گشادِ كار من اندر كرشمه‌هاى تو بست‌

هزار سَرْوِ چمن را به خاك راه نشاند

زمانه، تا قَصَبِ زَرْكِشِ قَباىِ تو بست‌

هم از نسيم تو روزى گشايشى يابد

چو غنچه، هركه دل خويش در هواى تو بست‌

ز دستِ جورِ تو گفتم: ز شهر خواهم رفت‌

به خنده گفت: برو حافظا! كه پاى تو بست‌[١]

گُلبُنِ حُسنت ز خود شد دلفريب‌

ما دَمِ همّت بر او بگماشتيم‌

يارم چو قدح به دست گيرد

بازارِ بُتان شكست گيرد

در بحر فتاده‌ام چو ماهى‌

تا يار مرا به شست گيرد

در پاش فتاده‌ام به زارى‌

آيا بود آنكه دست گيرد[٢]

به حُسن خُلق و وفا كس به يار ما نرسد

تو را در اين سخن، انكارِ كار ما نرسد

اگرچه حُسن فروشان به جلوه آمده‌اند

كسى به حسن و ملاحت، به يار ما نرسد