جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٦٥ - غزل ٤٤٢ ما ز ياران چشم يارى داشتيم

مى‌گردد.- به گفته خواجه در جايى:

و چنانچه مرا جرأت چون و چرا با تو بود، ماجراهاى عشق و دورى و ناراحتيهاى خود را مى گفتم.

معشوقا! جذبات جمال و چشمان خمارين و مست و سياهت، از زمانى كه مرا به خود فريفته ساخت، نه براى آن بود كه عاشقى و معشوقى به جاى ماند و مرا به ديدارت نايل سازد بلكه از اوّل قصد نابودى و جنگيدن با من داشتند تا من نمانم و تو بمانى. در جايى مى گويد:

محبوبا! من از جذبات و تجلّيات جمالى‌ات چيزها فهميدم، و دانستم كه تو با من سر جنگ دارى، با اين همه، با كس نگفتم و حرمت معشوقيّت را نگاه داشتم، تا.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٠٤، ص ١٠٦.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ، غزل ٥٨٥، ص ٤٢٠.