جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٣٢ - غزل ٤٣٧ گر من از سرزنش مدعيان انديشم

آنان كه در قدم ابتدايى سلوكند، اگر زهدى كه قبل از سلوك داشته اند صورتاً ادامه دهند، بد نيست، چون مى توانند به اين طريق از سخن بدگويان محفوظ بمانند و به سير خويش ادامه دهند؛ امّا منى را كه در جهان به بدنامى و عاشقى بر خلاف طريقه زهّاد شهرت يافته‌ام، با صلاح انديشى چه كار؟

و نيز در جايى مى گويد:

لذا مى گويد:

محافظه كارى، كار عاقلان است، نه منى كه در عشق دوست به ديوانگى و بى خردى از همه عالم پيشى و برترى گرفته‌ام. مرا شاه شوريده سران و بى‌سامانان خوانيد، و از من طريقه عاقلان نخواهيد كه جز قرب و انس دوست را نمى دانم.

ممكن است اين بيت اشاره به كلام الهى باشد كه مى فرمايد: «إِنَّا عَرَضْنَا الْأَمانَةَ عَلَى السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ الْجِبالِ، فَأَبَيْنَ أَنْ يَحْمِلْنَها، وَ أَشْفَقْنَ مِنْها، وَ حَمَلَهَا الْإِنْسانُ، إِنَّهُ كانَ ظَلُوماً.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥، ص ٤١.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٤٨، ص ٢٠١.