عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٦١ - رضا از ديدگاه روايات

موسى بن جعفر ٧ فرمود: هركه خدا را شناخته، سزاوار است او را در رساندن روزيش به كندى منسوب نكند و او را در حكم و قضايش متهم نداند.

قال أبو عبدالله ٧ قال الله عزوجل: عبدى المؤمن لا اصرفه فى شى‌ء إلا جعلته خيرا له، فليرض بقضائى، وليصبر على بلائى، وليشكر نعمائى، أكتبه يا محمد من الصديقين عندى‌[١].

امام صادق ٧ فرمود: خداوند فرمود: بنده مؤمنم را به هيچ چيز برنگردانم جز آن كه آن را خير او سازم. بايد به قضايم راضى باشد و بر بلايم صبر كند و نعمت‌هايم را شكر نمايد، تا او را اى محمد از صديقان نزد خود بنويسم.

امام صادق ٧ مى‌فرمايد:

خداوند به موسى بن عمران فرمود: هيچ آفريده‌اى نزد من محبوب‌تر از بنده مؤمن نيست. به راستى من او را براى آنچه خير اوست گرفتار مى‌كنم و عافيت مى‌دهم براى آنچه به نفع اوست، بدى‌ها را از وى دريغ مى‌دارم باز براى خير او.

من به آنچه بنده‌ام به آن اصلاح مى‌شود داناترم. بايد بر بلاى من صبر كند و به نعمت‌هايم شكر نمايد و به قضايم راضى باشد، تا او را نزد خود در گروه صديقان نويسم، زمانى كه به رضايم كار كرده و امرم را اطاعت كند[٢].

عن أبى عبدالله ٧ قال: عجبت للمرء المسلم لا يقضى الله عزوجل له قضاء إلا كان خيرا له، وإن قرض بالمقاريض كان خيرا له، وإن ملك مشارق الأرض‌

[١] -الكافى: ٢/ ٦١، باب الرضا بالقضاء، حديث ٦؛ بحار الأنوار: ٦٩/ ٣٣٠، باب ١١٩، حديث ١٣.

[٢] -الكافى: ٢/ ٦١، باب الرضا بالقضاء، حديث ٧؛ الأمالى، شيخ طوسى: ٢٣٧، المجلس التاسع، حديث ١٣.