عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٣ - معناى ادب در برابر مولا

بر قلب است كه در نعمت‌هاى حق و عجايب خلقت پروردگار تفكر كرده و بر حضرت دوست و جميع مسلمانان حسن ظن داشته باشد و از غل و غش و حسد و خيانت و سوء اعتقاد بپرهيزد.

ادب دست با نيكى و احسان و خدمت كردن به برادران ايمانى حاصل است و بر دست است كه از كمك كردن به شعله‌ورتر شدن مصيبت برادران بپرهيزد.

و ادب پا به اين است كه در راه اصلاح نفس و صلاح برادران مؤمن حركت كرده و از راه رفتن به تكبر و ناز و فخرفروشى به ديگران بركنار باشد و در راه كمك به معصيت حركت نكند[١].

جلال الدين مولوى معنوى در اين زمينه مى‌فرمايد:

[١] -آثار درويش محمد طبسى: ٣٠٧.