عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٥٢ - مخالفت با هواى نفس، بهترين عبادت

و خواسته‌هايش از مرز عدالت و فرمان‌هاى حق نگذرد، بلكه وسيله‌هايى باشند براى تحصيل رشد و مقام قرب، نه عللى براى سقوط و فراهم آمدن شقاوت و هلاكت ابدى، بايد كارى كرد كه جز از حق و شؤون حق لذت نبرد و بايد جلوى غرق شدنش را در لذات مادى محض گرفت، بلكه او را بايد به نحوى تربيت كرد كه لذات مادى را در حدود دستورات حق براى يافتن لذات معنوى بخواهد و بايد به او توجه داد كه او منبع انعكاس تمام عوالم و آيينه نمايش تمام حقايق است.

مخالفت با هواى نفس، بهترين عبادت‌

عرفاى بزرگ اسلامى مى‌گويند: در انسان، عنصرى هست كه عبارت از روح شهوانى و خور و خواب اوست و اين عنصر مايه هوى و هوس و شهوت است كه آن را نفس مى‌نامند.

نفس، آدمى را به پيروى از لذات و شهوات حسيه وامى‌دارد و منبع اخلاق ذميمه و مفاسد و شرور است.

نفس سركش با همدستان خود چون دنيا و شيطان، سه حايل بزرگ انسانند در راه اتصال به حق.

[١] -هفت اورنگ، جامى.