عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٤٩ - قلب محروم از نور خدا، علت تمام مفاسد

[ألا ترى أن العبد إذا ذكر الله تعالى بالتعظيم خالصا إرتفع كل حجاب بينه وبين الله من قبل ذلك‌]

مسلم است وقتى بنده‌اى خداوند را با كمال خلوص به آن عظمتى كه هست ببيند، هر حجابى كه قبل از اين ديدن و قبل از اين مشاهده واقعى بين او و خداوند بوده برداشته مى‌شود.

انديشه در تمام موجودات عالم و تفكر نسبت به خالق موجودات، انسان را به اين نتيجه مى‌رساند كه كليه مخلوقات عالم اعم از مخلوقات غيبى و شهودى، فقر محض و احتياج صرف و تعلق خالص و سايه‌اى بيش نيستند. با درك اين حقيقت چگونه انسان عارف مى‌تواند موجودى را هرچند به ظاهر بزرگ باشد- بزرگ و عظيم ببيند و از طرفى وقتى با ديده دل و چشم عقل به آفريننده اين دستگاه حيرت‌آور نظر كرد مى‌يابد كه حضرت او كمال محض و داراى صفات ثبوتيه بى‌نهايت در بى‌نهايت است و جز عظمت و بزرگى چيز ديگرى در آن ساحت مقدس مشاهده نمى‌شود. اينجا است كه دل از همه موجودات فقير و كليه اين نمودها و سايه‌ها آزاد شده و غرق در تعلق خالص نسبت به جانان خواهد گشت و جذبه و كششى جز جذبه معشوق واقعى در ميان نخواهد ماند و انسان فكر و ذكر و عشق و ورد و معشوقى جز حضرت حق برايش نخواهد بود.

در اين مقام انسان فقط و فقط در ميدان فى الله و بالله و من الله و إلى الله و على الله قرار دارد و الهى محض و خدايى صرف است و همين معناى رفع حجاب بين‌