شرح بوستان - خزائلى، محمد - الصفحة ٣٢٥ - حكايت(١٦) فريدون وزيرى پسنديده داشت

بگفتا خموش اى برادر بخفت‌

ندانسته بهتر كه دشمن چه گفت‌

كسانى كه پيغام دشمن برند،

ز دشمن همانا كه دشمن‌ترند

كسى قول دشمن نيارد به دوست،

جز آنكس كه در دشمنى يار اوست‌

نيارست دشمن جفا گفتنم،

چنان كز شنيدن بلرزد تنم،

تو دشمنترى كاورى بر دهان،

كه دشمن چنين گفت اندر نهان‌

سخن‌چين كند تازه جنگ قديم‌

به خشم آورد نيك مرد سليم‌

از آن همنشين تا توانى، گريز،

كه مر فتنه‌[١] خفته را گفت: خيز

سيه‌چال و مرد اندرو بسته پاى،

به از فتنه از جاى بردن به جاى‌

ميان دو كس جنگ چون آتش است‌

سخن‌چين بدبخت هيزم‌[٢] كش است‌

فريدون وزيرى پسنديده داشت،

كه روشن‌دل و دوربين ديده داشت‌

رضاى حق اول نگه داشتى‌

دگر پاس فرمان شه داشتى‌

نهد عامل سفله بر خلق رنج،

كه تدبير ملكست و توفير گنج‌[٣]

اگر جانب حق ندارى نگاه،

گزندت رساند هم از پادشاه‌

يكى رفت پيش ملك بامداد:

كه هر روزت آسايش و كام باد

غرض مشنو از من نصيحت‌پذير

ترا در نهان دشمن است اين وزير

كس از خاص لشگر نماندست و عام،

كه سيم و زر از وى ندارد به وام،

به شرطى كه چون شاه گردن‌فراز،

بميرد، دهند آن زر و سيم باز

نخواهد ترا زنده اين خودپرست‌

مبادا كه نقدش نيايد به دست‌

يكى سوى دستور دولت‌پناه،

به چشم سياست نگه كرد شاه:

كه در صورت دوستان پيش من،

به خاطر چرايى بدانديش من؟

زمين پيش تختش ببوسيد و گفت:

نشايد چو پرسيدى، اكنون نهفت‌

چنين خواهم اى نامور پادشاه،

كه باشند خلقت همه نيكخواه‌

چو مرگت بود وعده سيم من،

بقا، بيش خواهندت از بيم من‌