برآمد ز سوداى‌[١] من سرخ روى:		كزين جنس بيهوده ديگر مگوى‌
تو در وى همان عيب ديدى كه هست،		ز چندان هنر چشم عقلت ببست!
يقين، بشنو از من كه روز يقين‌		نبينند بد، مردم نيك‌بين‌
يكى را كه فضل است و فرهنگ و راى‌		گرش پاى عصمت بلغزد ز جاى،
به يك خرده مپسند بر وى جفا		بزرگان چه گفتند؟ «خذ ما صفا[٢]»
بود خار[٣] و گل با هم اى هوشمند		چه دربند خارى! تو گل دسته‌بند
كرا زشتخويى بود در سرشت،		نبيند ز طاووس جز پاى زشت‌
صفايى به دست آور اى خيره‌رو		كه ننمايد[٤] آئينه تيره، رو
طريقى طلب، كز عقوبت رهى‌		نه حرفى كه انگشت بر وى نهى‌
منه عيب خلق اى فرومايه، پيش‌		كه چشمت فرو دوزد از عيب خويش‌
چرا دامن آلوده را حد زنم‌[٥]،		چو در خود شناسم كه تر دامنم؟
نشايد كه بر كس، درشتى كنى‌		چو خود را[٦] به تأويل، پشتى كنى‌
چو بد ناپسند آيدت، خود مكن‌		پس آنگه به همسايه گو: بد مكن‌
من ار حق‌شناسم وگر خودنماى،		برون با تو دارم درون با خداى‌
چو ظاهر به عفت بياراستم،		تصرف مكن در كژ و راستم‌

[١] سودا: مراد از سودا در اينجا هم ممكن است معنى مجازى عربى آن كه خشم است باشد، چه اعتراض‌كننده سخنان خود را با خشم ادا مى‌كند و نيز ممكن است در معنى معامله و رفتار بكار رفته باشد كه در آنصورت كلمه فارسى است، مراد از سرخ‌روى، خشمگين و برافروخته است.

[٢] خذ ما صفا: ناظر است به اين حديث« خذ من الدهر ما صفا، و من العيش ما كفى ودع الظلم و الجفا، فان العمر قصير، و الناقد بصير» از روزگار هر آنچه پاك باشد بگير و از زندگانى بهر آنچه كفايت كند قانع باش و ستم و آزار مردمان فروگذار، زيرا عمر كوتاه است و نقدكننده بيناست.

[٣] -« بود خار و گل با هم اى هوشمند»: نظير از شعر متنبى:

سألتُ حبيبى الوصلَ منه دُعابَةً		و أعْلَمُ أنَّ الوصل ليس يكونُ‌
فمَاسَ دلالًا و ابتهاجاً و قال لى‌		برفقٍ مجيباً( ما سألتَ يَهُونُ)

[٤] « كه ننمايد آئينه تيره‌روى»: آئينه تاريك، روى را نشان نميدهد.

[٥] حد زدن: اجراى مجازات‌هاى شرعى نسبت به جرم‌هاست.

[٦] « چو خود را بتأويل پشتى كنى»: وقتيكه با تأويل و دگرگونه جلوه‌دادن رفتار و كردار خويش بخواهى از گفته و كرده خود پشتيبانى كنى.