شرح بوستان - خزائلى، محمد - الصفحة ٢٨٢ - حكايت(٢) مرا در سپاهان يكى يار بود

چو گنجشگ روز ملخ در نبرد

به كشتن چه گنجشگ‌[١] پيشش چه مرد

گرش بر فريدون بدى تاختن،

امانش ندادى به تيغ آختن‌

پلنگانش از زور سرپنجه زير

فرو برده چنگال در مغز شير

گرفتى كمربند جنگ‌آزماى‌

وگر كوه بودى، بكندى ز جاى‌

زره‌پوش را چون تبر زين زدى،

گذر كردى از مرد و بر زين زدى‌

نه در مردى او را نه در مردمى،

دوم در جهان كس شنيد آدمى‌

مرا يكدم از دست نگذاشتى‌

كه بار است طبعان سرى داشتى‌

سفر ناگهم ز آن زمين در ربود،

كه بيشم در آن بقعه روزى نبود[٢]

قضا نقل كرد از عراقم به شام‌

خوش آمد در آن خاك پاكم مقام‌

مع القصه‌[٣]، چندى ببودم مقيم،

به رنج و به راحت به اميد و بيم‌

دگر پر شد از شام، پيمانه‌ام‌

كشيد آرزومندى خانه‌ام‌

قضا را چنان اتفاق اوفتاد،

كه بازم گذر بر عراق اوفتاد

شبى سر فرو شد به انديشه‌ام،

به دل برگذشت آن هنرپيشه‌ام‌[٤]

نمك‌[٥] ريش ديرينه‌ام تازه كرد،

كه بودم نمك خورده از دست مرد

به ديدار وى زى سپاهان شدم،

به مهرش طلبكار و خواهان شدم‌