شرح بوستان - خزائلى، محمد - الصفحة ٣٦٤ - حكايت(٦) يكى پارسا سيرت حقپرست

سر هوشمندش چنان خيره كرد،

كه سودا دل روشنش تيره كرد

همه شب در انديشه: كاين گنج و مال،

در او تا زيم، ره نيابد زوال‌

دگر قامت‌[١] عجز از بهر خواست،

نبايد بر كس دو تا كرد و راست‌

سرايى كنم پاى‌بست از رخام‌[٢]،

درختان سقفش همه عود خام‌

يكى حجره، خاص از پى دوستان،

در حجره اندر سرا بوستان‌

بفرسودم از رقعه بر رقعه دوخت‌

تف ديگدان چشم و مغزم بسوخت‌

دگر زيردستان پزندم خورش‌

به راحت دهم روح را پرورش‌

به سختى بكشت اين نمد بسترم‌

روم زين سپس عبقرى‌[٣] گسترم‌

خيالش خرف‌[٤] كرد و كاليوه‌[٥] رنگ‌

به مغزش فروبرده خرچنگ چنك‌

فراغ مناجات و رازش نماند

خور و خواب و ذكر و نمازش نماند

به صحرا برآمد سر از عشوه مست‌

كه جايى نبودش قرار نشست‌

يكى بر سر گور گل مى‌سرشت‌

كه حاصل كند زان گل گور خشت‌

به انديشه لختى فرو رفت پير:

كه اى نفس كوته‌نظر، پند گير

چه بندى درين خشت زرين دلت؟

كه يكروز خشتى كنند از گلت‌

طمع را نه چندان دهانست باز،

كه بازش نشيند به يك لقمه آز

بدار، اى فرومايه، زين خشت دست‌

كه جيحون نشايد به يك خشت بست‌

تو غافل در انديشه سود و مال،

كه سرمايه عمر شد پايمال‌