شرح بوستان - خزائلى، محمد - الصفحة ٣٨٠ - حكايت(٢) مغى در به روى از جهان بسته بود

چه برخيزد از دست تدبير ما؟

همين نكته بس عذر تقصير ما

همه هرچه كردم تو بر هم زدى‌

چه قوت كند با خدايى خودى‌

نه من سر ز حكمت‌[١] بدر ميبرم‌

كه حكمت چنين ميرود بر سرم‌

سيه چرده‌يى‌[٢] را كسى زشت خواند

جوابى بگفتش كه حيران بماند:

نه من صورت خويش خود كرده‌ام‌

كه عيبم شمارى كه بد كرده‌ام‌

ترا با من ار زشت‌رويم چكار؟

نه آخر منم زشت زيبانگار[٣]؟

از آنم كه بر سر نبشتى ز پيش،

نه كم گردد اى بنده‌پرور، نه بيش‌

تو دانايى آخر كه قادر نيم‌

تواناى مطلق تويى من كيم!

گرم ره‌نمايى‌[٤]، رسيدم به خير

وگر گم كنى بازماندم ز سير

جهان‌آفرين گرنه يارى كند،

كجا بنده پرهيزگارى كند

چه خوش گفت درويش كوتاه‌دست،

كه شب توبه كرد و سحرگه شكست:

گر او توبه بخشد، بماند درست‌

كه پيمان ما بى‌ثبات است و سست‌

به حقت، كه چشمم ز باطل بدوز

به نورت، كه فردا به نارم مسوز

ز مسكينيم روى در خاك رفت‌

غبار گناهم بر افلاك رفت‌

تو يك نوبت، اى ابر رحمت، ببار

كه در پيش باران نپايد غبار

ز جرمم در اين مملكت جاه نيست‌

و ليكن به ملكى دگر راه نيست‌

تو دانى ضمير زبان بستگان‌

تو مرهم نهى بر دل خستگان‌

مغى در به روى از جهان بسته بود

بتى را به خدمت ميان بسته بود

پس از چند سال آن نكوهيده كيش‌

قضا حالتى صعبش آورد پيش‌