ولى نظم كردم به نام فلان‌[١]،		مگر باز گويند صاحبدلان،
كه سعدى كه گوى بلاغت ربود،		در ايام بو بكر بن سعد بود
سزد گر به دورش بنازم چنان‌		كه سيد[٢] به دوران نوشين‌روان‌
جهانبان دين‌پرور دادگر،		نيامد چو بو بكر[٣] بعد از عمر
سر[٤] سرفرازان و تاج مهان‌		به دوران عدلش بناز، اى جهان‌
گر از فتنه آيد كسى در پناه،		ندارد جز اين كشور آرامگاه‌
فطوبى‌[٥] لباب كبيت العتيق‌		حواليه من كل فج عميق‌
نديدم چنين گنج و ملك و سرير[٦]،		كه وقفست بر طفل و برنا[٧] و پير

[١] فلان: از كنايات است و در اينجا كنايه است از ابو بكر بن سعد، اتابك فارس.

[٢] سيد: مراد از سيد، پيغمبر اكرم است و مصراع اشاره دارد به حديث مشهور كه پيغمبر اكرم فرمود:« ولدت فى زمن الملك العادل» يعنى كسرى( سرح العيون) ترجمه:

در زمان پادشاه عادل( انوشيروان) زاده شدم.

[٣] - بو بكر: مراد از ابو بكر بعد از عمر در اينجا اتابك ابو بكر است و مراد از عمر، عمر بن الخطاب دومين از خلفاى راشدين است.

[٤] سر سرفرازان: مصراع اول صفت است براى ابو بكر سعد و مصراع دوم جمله- ايست مستقل.

[٥] فطوبى ... الخ: پس خوش‌باد درى كه مانند بيت العتيق يعنى خانه كعبه است و اطراف آن از هر راه دور، زائران اجتماع ميكنند عبارت« بيت العتيق» و همچنين« من كل فج عميق» مقتبس است از سوره حج آيه‌هاى بيست و نهم و بيست و هفتم. مراد اينست: خوشا اين دربار كه مانند خانه آزاد كعبه است كه از راههاى دور بدين دربار مى‌آيند، چنانكه بموجب آيه قرآنى حضرت ابراهيم مأمور شد، مردم را براى حج دعوت كند و با دعوت ابراهيم، پيادگان و سواران بر اشترهاى لاغر به زيارت خانه كعبه شتافتند« فج» با فتح اول بمعنى راه باريك است و جمع آن« فجاج» بكسر اول است. طوبى اسم تفضيل مؤنث است از اطيب.

[٦] سرير: تخت. جمع آن« سرر با دو ضمه» و« اسرة».

[٧] برنا: با ضم يا با فتح اول در پهلوى اپرناى بوده مركب از ادات نفى و پيشاوند پر و لفظ ناى به معنى زمان. اين لفظ در اوستا بر كسى اطلاق شده است كه تازه به سن بلوغ رسيده باشد و در فارسى درى بر مطلق جوان اطلاق شده است پرناى به معنى بالغ كامل است و اپرناى به معنى غير بالغ است. در بعضى نسخه‌ها بجاى برنا« درويش» آمده است كه مناسب نمى‌نمايد.