شرح بوستان - خزائلى، محمد - الصفحة ١٩ - خوراك زرين

از اين بت نشد بهره بت‌پرست‌

پشيزى به دنيا در، از هرچه هست‌

نه گنجى نهان، در دل خاك يافت‌

نه نورى درون دل پاك يافت‌

بشد طاقت آخر ز كف مرد را

به شمشير زد دست‌پرورد را

بخشم آمد و پيكر بت شكست‌

غمين شد دل مردم بت‌پرست‌

چو شد پيكر بت به ضربى دو نيم‌

فروريخت خروارها زر و سيم‌

بدو گفت، اى تيره بدسرشت‌

چه شوخى كه زيبا ندانى ز زشت؟

مرا درهم و سيم و دينار و زر

همه صرف راه تو شد سربسر

مرا آنچه بد گوسفند و رمه‌

بقربان پاى تو كردم همه‌

ز جان هرچه كردم پرستندگيت‌

نديدم كريمى و بخشندگيت‌

چو كين ديدى و طعن و دشنام من‌

فشاندى زر و سيم بر كام من‌

ز محراب دل پاى بيرون گذار

خدايى چنينم نيايد بكار

بنه روى اخلاص بر درگهى‌

كه داند ره و رسم شاهنشهى‌

شنيدم سكندر چو پيروز شد

ز قهرش جهانى سيه‌روز شد

ز يونان بهرسوى، لشكر كشيد

بسى ملك گيتى بخون دركشيد

شبى بود مهمان مردى كريم‌

كه در پيش او داشت، جايى عظيم‌

برايش فكندند خوانى بزرگ‌

برازنده ميهمانى بزرگ‌

بهمراه جمعى ز نام‌آوران‌

نشست آن سپهدار برطرف خوان‌

نهادند، شايسته همرهان‌

خوراكى كه معمول بود آن زمان‌

كه مطبوع و شيرين چو حلواستى‌

بخارى، از آن گرم برخاستى‌

ولى پيش سردار كشورگشا،

بسى چيده شد لقمه‌هاى طلا

سكندر چو بر لقمه دندان نهاد

زبان را به خشم و تعرض گشاد؛