شرح بوستان - خزائلى، محمد - الصفحة ٣٦٧ - حكايت(٩) ز عهد پدر يادم آمد همى

نگه‌دار فرصت كه عالم دميست‌

دمى پيش دانا به از عالميست‌

سكندر كه بر عالمى حكم داشت،

در آندم كه بگذشت و عالم گذاشت،

ميسر نبودش كزو عالمى،

ستانند و مهلت دهندش دمى‌

برفتند و هركس درود آنچه كشت‌

نماندى بجز نام نيكو و زشت‌

چرا دل بر اين كاروانگه نهيم؟

كه ياران برفتند و ما بر رهيم‌

پس از ما همين گل دهد بوستان،

نشينند با يكدگر دوستان‌

دل اندر دلارام دنيا مبند

كه ننشست با كس كه دل برنكند

چو در خاكدان لحد خفت مرد،

قيامت بيفشاند از موى، گرد

سر از جيب غفلت برآور كنون،

كه فردا نماند به حسرت نگون‌

نه چون خواهى آمد بشيراز در،

سر و تن بشوئى ز گرد سفر،

پس اى خاكسار گنه، عنقريب،

سفر كرد خواهى به شهرى غريب،

بران از دو سرچشمه ديده جوى‌

ور آلايشى دارى، از خود بشوى‌

ز عهد پدر يادم آمد همى،

كه باران رحمت بر او هر دمى،

كه در خرديم لوح و دفتر خريد

ز بهرم يكى خاتم‌[١] زر خريد

به در كرد ناگه يكى مشترى،

به خرمايى، از دستم انگشترى‌

چو نشناسد انگشترى طفل خرد،

به شيرينى‌[٢] از وى توانند برد

تو هم قيمت عمر نشناختى،

كه در عيش شيرين برانداختى‌

قيامت كه نيكان بر اعلا رسند،

ز قعر ثرى بر ثريا رسند،

ترا خود بماند سر از ننگ پيش،

كه گردت برآيد عملهاى خويش‌

برادر، ز كار بدان شرم دار

كه در روى نيكان شوى شرمسار