شرح بوستان - خزائلى، محمد - الصفحة ٢٤١ - حكايت(٤) شنيدستم از راويان كلام

نه چشمى چو بينندگان راست‌رو

نه گوشى چو مردم نصيحت‌شنو[١]

چو سال بد، از وى خلايق نفور

نمايان‌[٢] به هم چون مه نو ز دور

هوا و هوس خرمنش سوخته‌

جوى نيكنامى نيندوخته‌

سيه‌نامه چندان تمتع براند،

كه در نامه جاى نبشتن نماند

گنهكار و خود راى و شهوت‌پرست‌

به غفلت شب و روز مخمور و مست‌

شنيدم: كه عيسى درآمد ز دشت،

به مقصوره‌[٣] عابدى برگذشت‌

به زير آمد از غرفه، خلوت‌نشين،

به پايش درافتاده سر بر زمين‌

گنهكار برگشته اختر، ز دور

چو پروانه حيران در ايشان ز نور

تأمل به حسرت‌كنان شرمسار

چو درويش در دست سرمايه‌دار

خجل زير لب عذرخواهان بسوز

ز شبهاى در غفلت آورده روز

سرشك غم از ديده باران چو ميغ:

كه عمرم به غفلت گذشت اى دريغ!

برانداختم نقد عمر عزيز،

به دست از نكويى نياورده چيز

چو من زنده هرگز مبادا كسى،

كه مرگش به از زندگانى بسى‌

برست آنكه در عهد طفلى بمرد

كه پيرانه‌سر، شرمسارى نبرد

گناهم ببخش اى جهان‌آفرين،

كه گر با من آيد، فبئس القرين‌[٤]

نگون مانده از شرمسارى سرش‌

روان آب حسرت به روى و برش‌

درين گوشه نالان گنهكار پير:

كه فرياد حالم رس اى دستگير،