شرح بوستان - خزائلى، محمد - الصفحة ٢٨٤ - حكايت(٢) مرا در سپاهان يكى يار بود

گروهى پلنگ‌افكن و پيل زور،

در آهن سر مرد و[١] سم ستور،

هماندم كه ديديم گرد سپاه،

زره، جامه كرديم و مغفر، كلاه‌

چو ابر اسب تازى برانگيختم‌

چو باران بلا رك‌[٢] فرو ريختيم‌

دو لشكر بهم برزدند از كمين‌

تو گفتى زدند آسمان بر زمين‌

ز باريدن تير همچون تگرگ،

به هر گوشه برخاست طوفان مرگ‌

به صيد هژبران‌[٣] پرخاش ساز،

كمند اژدهاى دهن كرده باز

زمين آسمان شد ز گرد كبود

چو انجم‌[٤] در او برق شمشير و خود

سواران دشمن چو دريافتيم،

پياده، سپر در سپر بافتيم‌

به تير و سنان موى بشكافتيم‌

چو دولت‌[٥] نبد، روى برتافتيم‌

چه زور آورد پنجه جهد مرد،

چو بازوى توفيق يارى نكرد!

نه شمشير گندآوران‌[٦] كند بود

كه كين‌آورى ز اختران تند بود

كس از لشكر ما ز هيجا برون،

نيامد چو آغشته خفتان به خون‌

چو صد دانه مجموع در خوشه‌يى،

فتاديم هر دانه‌يى گوشه‌يى‌

به نامردى از هم بداديم دست،

چو ماهى كه با جوشن افتد به شست‌[٧]

كسان‌[٨] را نشد ناوك اندر حرير،

كه گفتم بدوز ندسندان به تير

چو طالع ز ما روى بر پيچ بود،

سپر پيش تير قضا هيچ بود