شرح بوستان - خزائلى، محمد - الصفحة ٢٨٣ - حكايت(٢) مرا در سپاهان يكى يار بود

[١] زرير( به فتح اول يا كسر اول): گياهى زرد رنگ- زرچوبه. مراد اينست:

رخسارش كه در جوانى به رنگ ارغوان سرخ بود، بواسطه پيرى همچون گياه زرير، زرد شده بود.

[٢] دوان آبش از برف پيرى به روى: از اندوه آنكه مويش به واسطه پيرى چون برف سفيد شده بود، اشكش بر رخساره روان بود.

[٣] - سردست مرديش برتافته: فلك سرپنجه مردانگى او را تابيده و درهم شكسته.

[٤] تتر و تاتار: نام يكى از قبايل مغول كه در زمان تسلط چنگيز بر همه اتباع او اطلاق ميشده. اين قبيله را اروپائيان تارتار مينامند. مراد بيت اينست: مرد گفت هنگامى كه جنگ وحشيانه مغول را ديدم، انديشه جنگجويى از سر بيرون كردم، زيرا ميدان جنگ را از كثرت نيزه‌ها همچون نيستان ديدم كه آتش در نيستان گرفته باشد و علم‌هاى سرخ‌رنگ آنان در ميان نيزه‌ها همچون آتش در نيستان بود.

[٥] هيجا( با فتح اول): جنك، هيجاء با الف ممدود هم به همين معنى است.

[٦] رمح( با ضم اول): نيزه- جمع آن رماح( با كسر اول).

[٧] مغفر( با كسر اول): كلاه خود.