شرح بوستان - خزائلى، محمد - الصفحة ٢٥٨ - حكايت(١٢) كسى راه معروف كرخى بجست

سخنهاى منكر به معروف‌[١] گفت‌

كه يكدم چرا غافل از وى بخفت‌

فرو خورد شيخ اين حديث از كرم‌

شنيدند پوشيدگان حرم‌

يكى گفت معروف را در نهفت:

شنيدى كه درويش نالان چه گفت؟

برو زين سپس گو: سر خويش گير

گرانى مكن جاى ديگر بمير

نكويى‌[٢] و رحمت به جاى خود است‌

ولى با بدان نيكمردى بد است‌

سر سفله را گرد بالش منه‌

سر مردم آزار بر سنگ به‌

مكن با بدان نيكى اى نيكبخت‌

كه در شوره نادان نشاند درخت‌

نگويم مراعات مردم مكن‌

كرم پيش نامردمان گم مكن‌

به اخلاق، نرمى مكن با درشت‌

كه سگ را نمالند چون گربه پشت‌

گر انصاف خواهى، سگ حقشناس،

به سيرت به از مردم ناسپاس‌

به برفاب‌[٣]، رحمت مكن بر خسيس‌

چو كردى، مكافات بر يخ نويس‌

نديدم چنين پيچ بر هيچ‌كس‌

مكن هيچ رحمت بر اين هيچكس‌

بخنديد و گفت: اى دلارام جفت،

پريشان مشو زين پريشان كه گفت‌

گر از ناخوشى كرد بر من خروش،

مرا ناخوش از وى خوش آمد به گوش‌

جفاى چنين كس ببايد شنود

كه نتواند از بى‌قرارى غنود[٤]

چو خود را قويحال بينى و خوش،

به شكرانه بار ضعيفان بكش،

اگر خود همين صورتى چون طلسم‌[٥]،

بميرى و اسمت بميرد چو جسم‌

سألتُ حبيبى الوصلَ منه دُعابَةً

و أعْلَمُ أنَّ الوصل ليس يكونُ‌

فمَاسَ دلالًا و ابتهاجاً و قال لى‌

برفقٍ مجيباً( ما سألتَ يَهُونُ)