شرح بوستان - خزائلى، محمد - الصفحة ٧٠ - حكايت(٢) شنيدم كه خسرو به شيرويه گفت

[١] در نسخه فروغى« طفل وزن» ضبط شده- بيت اشاره دارد به حديث« اياك و دعوة المظلوم» نظير از شعر عرب« الظلم نار فلا تحقر صغيرته- لعل جذوة نار احرقت بلدا» ترجمه:« ستم، آتشى است. ستم كوچك را حقير مشمار، چه شايد اخگرى كوچك شهرى را بسوزاند».

[٢] بيوه: بر مرد و زن بى‌همسر اطلاق ميشود و با لفظ لاتين بهمين معنى هم ريشه است.

[٣] - غربت: بمعنى دورى و بيگانگى و در اينجا مراد، جدا شدن از دنيا و مردان است.

[٤] معمار: بر وزن مفعال( صيغه مبالغه) است بمعنى بسيار آبادكننده.

[٥] بدانديش تست: كسى كه بوسيله آزار رسانيدن به مردم خواسته باشد به شاه منفعت رساند و هم خورنده خون مردم است، هم بدانديش پادشاه.

[٦] دستها بر خداست: دست تضرع به خدا برداشته‌اند و از شر او به خدا پناه برده‌اند.

[٧] پرورى: در اينجا مضارع التزامى دوم شخص مفرد است و« بد» مفعول بى‌واسطه فعل ميباشد، يعنى هرگاه بدكار يا كردار بد را پرورش دهى به جان خود دشمنى ورزيده‌اى.

[٨] مكافات موذى به مالش مكن: مالش اسم مصدر است از ماليدن مراد اينست: كه موذى و آزار رساننده را گوشمالى و سركوب كافى نيست، بلكه جزاى او ريشه‌كن ساختن وجود اوست- بمثل مشهور« او قتلوا المؤذى قبل ان يؤذى» ناظر است.