شرح بوستان - خزائلى، محمد - الصفحة ٢٤٢ - حكايت(٤) شنيدستم از راويان كلام

و زان نيمه عابد سرى پرغرور،

ترش كرده با فاسق‌[١] ابرو ز دور:

كه اين مدبر اندر پى ما چراست؟

نگونبخت جاهل چه در خورد ماست!

به گردن در آتش درافتاده‌اى‌

به باد هوى عمر بر داده‌اى‌

چه خير آمد از نفس تر دامنش،

كه صحبت بود با مسيح و منش؟

چه بودى كه زحمت ببردى ز پيش‌

به دوزخ برفتى پس كار خويش‌

همى رنجم از طلعت ناخوشش‌

مبادا كه در من فتد آتشش‌

به محشر كه حاضر شوند انجمن،

خدايا، تو با او مكن حشر من‌

درين بود و وحى از جليل الصفات‌[٢]،

درآمد به عيسى عليه الصلات:

كه گر عالم است اين و گر وى جهول،

مرا دعوت هردو آمد قبول‌

تبه كرده ايام، برگشته روز،

بناليد بر من به زارى و سوز

به بيچارگى هركه آمد برم،

نيندازمش ز آستان كرم‌

ازو درگذارم عملهاى زشت‌

به انعام خويش آرمش در بهشت‌

و گر عار دارد عبادت‌پرست‌[٣]،

كه در خلد با وى بود همنشست،

بگو: ننگ ازو در قيامت مدار،

كه آنرا به جنت برند اين به نار

كه آنرا جگر خون شد از سوز و درد

گرين تكيه بر طاعت خويش كرد

ندانست‌[٤] در بارگاه غنى،

كه بيچارگى به ز كبر و منى‌

كرا جامه پاك است و سيرت پليد،

در دوزخش را نبايد كليد

برين آستان، عجز و مسكينيت،

به از طاعت و خويشتن بينيت‌

چو خود را ز نيكان شمردى، بدى‌

نمى‌گنجد اندر خدايى خودى‌