شرح بوستان - خزائلى، محمد - الصفحة ٣١٢ - حكايت(١) تكش با غلامان يكى راز گفت

حكايت (١) [تكش با غلامان يكى راز گفت ....]

[١] شهربند: رندانى و گرفتار محاصره، دروازه.

[٢] تكش: تكش ابو المظفر علاء الدين از سلسله خوارزمشاهيان ٥٦٨- ٥٩٦.

[٣] - به يك سالم: ضمير« م» در عبارت به يك سالم مضاف اليه است براى« دل و زبان» ضمير« ميم» در اينجا جانشين ضمير غايب است.

[٤] ولى راز را خويشتن پاس‌دار: اشاره دارد به كلام حكمت‌آميز علوى« انفرد بسرك لا تودعه عالما فيزل و لا جاهلا فيخون»-« راز خود را خود پاس‌دار و آنرا به دانا مسپار مبادا بلغزد و در اختيار نادان مگذار مبادا خيانت كند».

[٥] سخن تا نگويى: ترجمه‌ايست از كلام علوى« الكلام فى وثاقك ما لم تتكلم به فاذا تكلمت به صرت فى وثاقه».

[٦] سخن ديوبند ...: مراد اين است: سخن مانند بندى است بر ديو و آن ديو كه راز است در چاه دل در زنجير است. نبايد بند از ديو بردارى و سخن را از چاه دل برون آرى و بر فراز كام و زبان خود آنرا جاى دهى.

[٧] ريو: خدعه و نيرنگ.

[٨] لا حول: مخفف است از« لا حول و لا قوة الا باللّه».