به پشتش برآور چو مردان، كه مست‌		عنان طريقت ندارد به دست‌
نيوشنده شد زين سخن تنگدل،		به فكرت فرو رفت چون خر به گل‌
نه زهره‌[١] كه فرمان نگيرد به گوش‌		نه يارا كه مست اندر آرد به دوش‌
زمانى بپيچيد و درمان نديد		ره سركشيدن ز فرمان نديد
ميان بست و بى‌اختيارش به دوش‌		برآورد و شهرى برو عام جوش‌[٢]
يكى طعنه ميزد كه درويش بين!		زهى پارسايان پاكيزه دين!
يكى صوفيان بين كه مى خورده‌اند		مرقع به جامى‌[٣] گرو كرده‌اند
اشارت‌كنان اين و آنرا به دست‌		كه اين سر گران است و آن نيم مست‌
به گردن بر از جور دشمن حسام‌[٤]،		به از شنعت شهر و جوش عوام‌
بلا ديد و روزى به محنت گذاشت‌		به ناكام بردش به جايى كه داشت‌
شب از شرمسارى و فكرت نخفت‌		بخنديد طائى دگر روز و گفت:
مريز آبروى برادر به كوى،		كه دهرت نريزد به شهر آبروى‌
بد اندر حق مردم نيك و بد،		مگو، اى جوانمرد صاحب خرد
كه بد مرد را خصم خود ميكنى‌		وگر نيك مرد است، بد ميكنى‌
ترا هركه گويد فلانكس بد است،		چنان دان كه در پوستين خود است‌
كه فعل فلان را[٥] ببايد بيان‌		وزين فعل بد مى‌برآيد عيان‌
به بد گفتن خلق چون دم زدى،		اگر[٦] راست گويى سخن، هم بدى‌

[١] نه زهره ...: اين شخص كه از طرف شيخ مأمور گرفتن مست بر دوش شده بود نه جرئت آنرا داشت كه از فرمان شيخ سرپيچى كند و نه توانائى آن داشت كه طعن مردم را تحمل كرده مست را بر دوش كشد.

[٢] شهرى بر او عام جوش: عموم اهل شهر بر او خشمگين شدند.

[٣] - به جامى: در بعضى نسخه‌ها« به سيكى».« سيكى» صورت تغييريافته سه يك است:

آب انگورى كه ثلث آن با جوشيدن تبخير شده باشد. مراد اينست: مردم ميگفتند صوفيان را ببينيد كه خرقه وصله‌دار و مرقع خود را گرو گذاشته و شراب فراهم آورده و خورده‌اند.

[٤] حسام( با ضم اول): شمشير- دم شمشير.

[٥] كه فعل فلان را ...: ناچار هستى كه كردار شخص مورد نظر را براى ديگران روشن كنى و بر زبان آورى و اين عمل خود فعل بدى است.

[٦] اگر راست گويى سخن هم بد است: بر فرض اينكه سخن راست گويى و آن كس بد باشد تو خود از باب سخن بد گفتن بد ميشوى.