شرح بوستان - خزائلى، محمد - الصفحة ١٩٧ - حكايت(٢٢) يكى را پسر گم شد از راحله

[١] غم جمله خور ... نظير از شعر عرب.

[٢] گرت خاكپايان ... اين بيت و سه بيت بعدى در متن« على يف» ضبط نشده.

[٣] - به مردى ...: قسم به جوانمردى كه اين قبيل كسان حقير و فقير از جمله صاحبنظران بيرون نيستند و بايد به خدمتشان كمر دربندى.

[٤] كسى را كه نزديك ...: مراد آن است كه درباره ارزش واقعى اشخاص به ظن و گمان نميتوان داورى كرد، چه بسا كه بر او سوء ظن برى و حال آنكه صاحب ولايتى از اولياء خدا باشد. داستانهايى كه حاكى از اين‌گونه اشتباه باشد در كتب صوفيه فراوان است بعلاوه در سوره حجرات به اجتناب از سوء ظن و پرهيز از رجحان دادن خود بر ديگران نهى شده است.

[٥] تلخى چشان: در متن« على يف»« سختى كشان» ضبط شده.

[٦] حله:( با ضم اول): لباس فاخر( جمع آن، حلل) مراد بيت اين است كه صالحان را با جامه نتوان شناخت، بسا است كه صوفى و عارف در لباس فاخر ظاهر گردد. در سوره اعراف آيه ٣٢، از تحريم زينت نهى شده است‌« قُلْ مَنْ حَرَّمَ زِينَةَ اللَّهِ الَّتِي أَخْرَجَ لِعِبادِهِ وَ الطَّيِّباتِ مِنَ الرِّزْقِ قُلْ هِيَ لِلَّذِينَ آمَنُوا فِي الْحَياةِ الدُّنْيا خالِصَةً يَوْمَ الْقِيامَةِ» ترجمه:« بگو زينت خدايى را كه براى بندگان خود به وجود آورده است كه حرام كرده؟ و درباره روزيهاى پاك كه به حرمت حكم كرده است؟ بگو آنها در زندگانى دنيا و روز قيامت در حال خلوص، مخصوص مؤمنان است».