شرح بوستان - خزائلى، محمد - الصفحة ٣٠٣ - حكايت(٨) يكى نانخورش جز پيازى نداشت

بگفت آن خردمند زيباسرشت،

جوابى كه بر ديده بايد نبشت:

ترا صبر بر من نباشد مگر

و ليكن مرا باشد[١] از نيشكر

حلاوت نباشد شكر در نيش،

چو باشد تقاضاى تلخ از پيش‌

يكى را ز مردان روشن‌ضمير،

امير ختن‌[٢] داد طاقى حرير[٣]

ز شادى چو گلبرگ خندان شكفت‌

نپوشيد و دستش ببوسيد و گفت:

چه خوب است تشريف شاه ختن‌

وز آن خوبتر خرقه خويشتن‌

گر آزاده‌اى بر زمين خسب و بس‌

مكن بهر قالى زمين بوس كس‌

يكى نانخورش‌[٤] جز پيازى نداشت‌

چو ديگر كسان برگ و سازى نداشت‌

پراكنده‌يى گفتش: اى خاكسار،

برو طبخى‌[٥] از خون يغما بيار

بخواه و مدار از كس اى خواجه باك،

كه مقطوع روزى بود شرمناك‌

قبا بست و چابك نورديد دست‌

قبايش دريدند و دستش شكست‌

شنيدم كه ميگفت و خون ميگريست:

كه اى نفس، خود كرده را چاره نيست‌

بلاجوى باشد گرفتار آز

من و خانه من بعد و نان و پياز

جوينى‌[٦] كه از سعى بازو خورم‌

به از ميده‌[٧] بر خوان اهل كرم‌