شرح بوستان - خزائلى، محمد - الصفحة ٣٧٧ - باب دهم در مناجات و ختم كتاب

بيا تا برآريم دستى ز دل،

كه نتوان برآورد فردا ز گل‌

به فصل خزان در نبينى درخت،

كه بى‌برگ ماند ز سرماى سخت‌

برآرد تهى دستهاى نياز،

ز رحمت نگردد تهى‌دست باز

مپندار از آن در كه هرگز نبست‌

كه نوميد گردد برآورده دست‌

قضا، خلعتى نامدارش دهد

قدر، ميوه در آستينش نهد

همه طاعت آرند و مسكين، نياز

بيا تا به درگاه مسكين‌نواز،

چو شاخ برهنه برآريم دست،

كه بى‌برگ از اين بيش نتوان نشست‌

خداوندگارا، نظر كن به جود

كه جرم آمد از بندگان در وجود

گناه آيد از بنده خاكسار،

باميد عفو خداوندگار

كريما به رزق تو پرورده‌ايم‌

به انعام و لطف تو خو كرده‌ايم‌

گدا چون كرم بيند و لطف و ناز،

نگردد ز دنبال بخشنده باز

چو ما را به دنيا تو كردى عزيز،

به عقبى همين چشم داريم نيز

عزيزى‌[١] و خوارى تو بخشى و بس‌

عزيز تو، خوارى نبيند ز كس‌