شرح بوستان - خزائلى، محمد - الصفحة ٣٧٨ - باب دهم در مناجات و ختم كتاب

خدايا به عزت‌[١] كه خوارم مكن‌

به ذل‌[٢] گنه شرمسارم مكن‌

مسلط مكن چون منى بر سرم‌

ز دست تو، به گر عقوبت برم‌

به گيتى نباشد بتر زين بدى،

جفا بردن از دست همچون خودى‌

مرا شرمسارى ز روى تو بس‌

دگر شرمسارم مكن پيش كس‌

گرم بر سر افتد ز تو سايه‌يى،

سپهرم بود كمترين پايه‌يى‌

اگر تاج‌بخشى، سرافراز دم‌

تو بردار تا كس نيندازدم‌

تنم مى‌بلرزد چو ياد آورم،

مناجات شوريده‌يى در حرم‌

كه ميگفت شوريده‌يى دلفگار:

الها، ببخش و به ذلم مدار

همى گفت با حق به زارى بسى:

ميفكن، كه دستم نگيرد كسى‌

به لطفم بخوان و مران از درم‌

ندارد بجز آستانت سرم‌

تو دانى كه مسكين و بيچاره‌ايم‌

فرومانده نفس اماره‌ايم‌

نمى‌تازد اين نفس سركش چنان،

كه عقلش تواند گرفتن عنان‌

كه با نفس و شيطان برآيد بزور؟

مصاف پلنگان نيايد ز مور

به مردان راهت، كه راهى بده‌

وزين دشمنانم پناهى بده‌

خدايا، به ذات خداونديت،

به اوصاف بى‌مثل و ماننديت‌[٣]،

به لبيك‌[٤] حجاج بيت الحرام،

به مدفون‌[٥] يثرب ٧،

به تكبير[٦] مردان شمشيرزن،

كه مرد دغا[٧] را شمارند زن،