شرح بوستان - خزائلى، محمد - الصفحة ١٤٥ - حكايت(٢٨) حكايت كنند از جفا گسترى

دريغ است با سفله گفتن علوم‌[١]

كه ضايع شود تخم، در شوره بوم‌

چو دروى نگيرد، عدو[٢] خواندت‌

برنجد به جان و برنجاندت‌

حقت گفتم اى خسرو نيكراى‌

توان گفت حق پيش مرد خداى‌

ترا عادت اى پادشاه حق رويست‌

دل مرد حقگوى از اينجا قويست‌

نگين‌[٣] خصلتى دارد اى نيكبخت،

كه در موم گيرد نه در سنگ سخت‌

عجب نيست گر ظالم از من به جان،

برنجد كه دزد است و من پاسيان‌

تو هم پاسبانى به انصاف و داد

كه حفظ خدا پاسبان تو باد

ترا نيست منت‌[٤] ز روى قياس‌

خداوند را منّ و فضل و سپاس،

كه در كار خيرت به خدمت بداشت‌

نه چون ديگرانت معطل گذاشت‌

همه‌كس به ميدان كوشش درند

ولى گوى بخشش نه هركس برند

تو حاصل نكردى به كوشش بهشت‌

خدا در تو خوى بهشتى بهشت‌[٥]

دلت روشن و وقت، مجموع باد

قدم ثابت و پايه مرفوع‌[٦] باد

خيالت‌[٧] خوش و رفتنت بر صواب‌

عبادت قبول و دعا مستجاب‌

همى تا برآيد به تدبير كار،

مداراى دشمن به از كارزار

چو نتوان عدو را به قدرت شكست،

به نعمت ببايد در فتنه بست‌

گر انديشه باشد ز خصمت گزند،

به تعويذ[٨] احسان زبانش به بند