شرح بوستان - خزائلى، محمد - الصفحة ١٩٨ - حكايت(٢٣) يكى زهره خرج كردن نداشت

ببوسى‌[١] گرت عقل و تدبير هست،

ملك‌زاده را در نواخانه دست،

كه روزى برون آيد از شهربند[٢]،

بلنديت بخشد، چو گردد بلند

مسوزان درخت گل اندر خريف‌[٣]،

كه در نوبهارت نمايد ظريف‌

يكى زهره خرج كردن نداشت‌

زرش بود و ياراى خوردن نداشت‌

نه خوردى كه خاطر برآسايدش‌

نه دادى، كه فردا به كار آيدش‌

شب و روز در بند زر بود و سيم‌

زر و سيم در بند مرد لئيم‌

بدانست روزى پسر در كمين،

كه ممسك كجا كرد زر در زمين‌

ز خاكش برآورد و بر باد داد

شنيدم كه سنگى در آنجا نهاد

جوانمرد را زر بقايى نكرد

به يك دستش آمد به ديگر بخورد

كزين كمزنى‌[٤] بود ناپاكرو

كلاهش به بازار و ميزر[٥] گرو

نهاده پدر چنگ، برناى‌[٦] خويش‌

پسر چنگى و نايى‌[٧] آورده پيش‌

پدر زار و گريان همه شب بخفت‌

پسر بامدادان بخنديد و گفت:

زر از بهر خوردن بود اى پدر

ز بهر نهادن چه سنگ و چه زر

زر از سنگ‌[٨] خارا برون آورند،

كه با دوستان و عزيزان خورند

زر اندر كف مرد دنياپرست،

هنوز اى برادر به سنگ اندرست‌

چو در زندگانى بدى‌[٩] با عيال،

گرت مرگ خواهند، از ايشان منال‌

سألتُ حبيبى الوصلَ منه دُعابَةً

و أعْلَمُ أنَّ الوصل ليس يكونُ‌

فمَاسَ دلالًا و ابتهاجاً و قال لى‌

برفقٍ مجيباً( ما سألتَ يَهُونُ)