شرح بوستان - خزائلى، محمد - الصفحة ٣٣٨ - حكايت(٢١) جوانى هنرمند فرزانه بود

اگر سيرتم خوب و گر منكر است،

خدايم‌[١] به سر، از تو داناتر است‌

تو خاموش، اگر من بهم يا بدم‌

كه حمال سود و زيان خودم‌

كسى را به كردار بد كن عذاب،

كه چشم از تو دارد به نيكى ثواب‌

نكوكارى از مردم نيك‌راى،

يكى را به ده مى‌نويسد خداى‌[٢]

تو نيز اى عجب هركرا يك هنر،

ببينى، زده عيبش اندر گذر

نه يك عيب او را بر انگشت پيچ،

جهانى فضيلت برآور به هيچ‌

چو دشمن كه در عيب سعدى نگاه،

به نفرت كند، اندرون تباه‌

ندارد به صد نكته نغز گوش‌

چو زحفى‌[٣] ببيند برآرد خروش‌

جز اين علتش نيست كان خودپسند،

حسد ديده نيك بينش بكند

نه مر خلق را صنع بارى سرشت؟

سياه و سپيد آمد و خوب و زشت‌

نه هر چشم و ابرو كه بينى نكوست‌

بخور پسته مغز و بينداز پوست‌