شرح بوستان - خزائلى، محمد - الصفحة ١٧٥ - حكايت(١٠) يكى در بيابان سگى تشنه يافت

چو گنجشگ در بازديد از قفس،

قرارش نماند اندر آن يك نفس‌

جو باد صبا زان زمين سير كرد

نه سيرى كه بادش رسيدى به گرد

گرفتند، حالى، جوانمرد را:

كه حاصل‌[١] كنى سيم يا مرد را

به بيچارگى راه زندان گرفت‌

كه مرغ از قفس رفته نتوان گرفت‌

شنيدم كه در حبس چندى بماند

نه شكوت نوشت و نه فرياد خواند

زمانها نياسود و شبها نخفت‌

برو پارسايى گذر كرد و گفت:

نپندارمت مال مردم خورى‌

چه پيش آمدت تا به زندان درى؟

بگفت: اى جليس‌[٢] مبارك نفس،

نخوردم به حيلتگرى مال كس‌

يكى ناتوان ديدم از بند، ريش‌

خلاصش نديدم بجز بند خويش‌

نيامد به نزديك رايم پسند،

من آسوده و ديگرى پاى‌بند

بمرد آخر و نيك‌نامى ببرد

زهى زندگانى كه نامش نمرد

تنى زنده‌دل، خفته در زير گل‌

به از عالمى زنده مرده‌دل‌

دل زنده هرگز نگردد هلاك‌

تن مرده‌[٣] دل گر بميرد چه باك!

يكى در بيابان سگى تشنه يافت‌

برون از رمق در حياتش نيافت‌

كله‌[٤]، دلو كرد آن پسنديده كيش‌

چو حبل‌[٥] اندر آن بست دستار[٦] خويش‌

به خدمت ميان بست و بازو گشاد

سگ ناتوان را دمى آب داد

خبر داد پيغمبر از حال مرد:

كه داور گناهان او عفو كرد