شرح بوستان - خزائلى، محمد - الصفحة ٣٧٩ - باب دهم در مناجات و ختم كتاب

به طاعات پيران آراسته،

به صدق جوانان نوخواسته‌

كه ما را در آن ورطه يكنفس،

ز ننگ دو گفتن‌[١] به فرياد رس‌

اميد است از آنانكه طاعت كنند،

كه بى‌طاعتان را شفاعت كنند

به پاكان، كز آلايشم دور دار

وگر زلتى‌[٢] رفت، معذور دار

به پيران پشت از عبادت دو تا،

ز شرم گنه ديده بر پشت پا،

كه چشمم ز روى سعادت مبند

زبانم به وقت شهادت‌[٣] مبند

چراغ يقينم فرا راه دار

ز بد كردنم دست كوتاه دار

بگردان ز ناديدنى ديده‌ام‌

مده دست، بر ناپسنديده‌ام‌

من آن ذره‌ام‌[٤] در هواى تو نيست‌

وجود و عدم ز احتقارم‌[٥] يكيست‌

ز خورشيد لطفت، شعاعى بسم‌

كه جز در شعاعت نبيند كسم‌

بدى‌[٦] را نگه كن كه بهتر كس است‌

گدا را ز شاه التفاتى بس است‌

مرا گر بگيرى به انصاف و داد،

بنالم كه لطفت نه اين وعده داد

خدايا، به خوارى مران از درم‌

كه صورت نبندد در ديگرم‌

ور از جهل غايب شدم روز چند،

كنون آمدم، در به رويم مبند

چه عذر آرم از ننگ تر دامنى!

مگر عجز پيش آورم كاى غنى،

فقيرم، به جرم گناهم مگير

غنى را ترحم بود بر فقير

چرا بايد از ضعف حالم گريست؟

اگر من ضعيفم، پناهم قويست‌

خدايا، به غفلت شكستيم عهد

چه زور آورد با قضا دست جهد؟