شرح بوستان - خزائلى، محمد - الصفحة ٣٠٥ - حكايت(١١) شنيدى كه در روزگار قديم

نگارنده‌[١] كودك اندر شكم،

نويسنده عمر[٢] و روزيست هم‌

خداوندگارى كه عبدى خريد،

بدارد، فكيف‌[٣] آنكه عبد آفريد!

ترا نيست اين تكيه بر كردگار،

كه مملوك را بر خداوندگار!

شنيدى كه در روزگار قديم،

شدى سنگ در دست ابدال‌[٤]، سيم‌

نپندارى اين قول، معقول نيست‌

چو قانع شدى، سيم و سنگت يكيست‌

چو طفل اندرون دارد از حرص، پاك،

چه مشتى زرش پيش همت، چه خاك‌

خبر ده به درويش سلطان‌پرست،

كه سلطان ز درويش، مسكين‌تر است‌

گدارا كند يكدرم سيم، سير

فريدون به ملك عجم نيم‌سير

نگهبانى ملك و دولت بلاست‌

گدا پادشاه است و نامش گداست‌

گدايى كه بر خاطرش بند نيست،

به از پادشاهى كه خرسند نيست‌

بخسبند خوش روستايى و جفت،

به ذوقى كه سلطان در ايوان نخفت‌

اگر پادشاه است اگر پينه‌دوز[٥]،

چو خفتند، گردد شب هردو روز

چو سيلاب خواب آمد و هردو برد،

چه بر تخت، سلطان چه در دشت، كرد

چو بينى توانگر سر از كبر، مست،

برو شكر يزدان كن اى تنگدست‌

ندارى بحمد اللّه آن دسترس،

كه برخيرد از دستت آزار كس‌