شرح بوستان - خزائلى، محمد - الصفحة ٣٠٧ - حكايت(١٣) يكى سلطنتران صاحب شكوه

كمال است‌[١] در نفس مرد كريم‌

گرش زر نباشد، چه نقصان و بيم؟

مپندار اگر سفله قارون شود،

كه طبع لئيمش دگرگون شود

وگر درنيابد كرم‌پيشه، نان،

نهادش توانگر بود همچنان‌

مروت زمين است و سرمايه زرع،

بده كاصل، خالى نماند ز فرع‌[٢]

خدايى كه از خاك، مردم كند،

عجب دارم از مردمى‌[٣] گم كند

ز نعمت‌[٤] نهادن بلندى مجوى‌

كه ناخوش كند آب استاده‌[٥] بوى‌

به بخشندگى كوش، كاب روان،

به سيلش مدد مى‌رسد ز آسمان‌

گر از جاه و دولت بيفتد لئيم،

دگرباره نادر شود مستقيم‌

وگر قيمتى گوهرى، غم مدار،

كه ضايع نگرداندت روزگار

كلوخ ار چه افتاده باشد به راه،

نبينى كه در وى كند كس نگاه‌

وگر خرده‌[٦] زر ز دندان گاز،

بيفتد، به شمعش بجويند باز

به در ميكنند آبگينه ز سنگ‌

كجا ماند آيينه، در زير زنگ؟

سألتُ حبيبى الوصلَ منه دُعابَةً

و أعْلَمُ أنَّ الوصل ليس يكونُ‌

فمَاسَ دلالًا و ابتهاجاً و قال لى‌

برفقٍ مجيباً( ما سألتَ يَهُونُ)