شرح بوستان - خزائلى، محمد - الصفحة ٣٦٠ - حكايت(٣) شبى خوابم اندر بيابان فيد

دريغا چنان روح‌پرور زمان،

كه بگذشت بر ما چو برق يمان‌[١]

ز سوداى آن پوشم و اين خورم،

نپرداختم تا غم دين خورم‌

دريغا كه مشغول باطل شديم،

ز حق دور مانديم و غافل شديم‌

چه خوش گفت كودك به آموزگار:

كه كارى نكرديم و شد روزگار

الا اى خردمند بسيار هوش،

اگر هوشمندى به من دار گوش‌

بلند آسمان زير پاى آورى،

اگر پند سعدى به جاى آورى‌

جوانا، ره طاعت امروز گير

كه فردا جوانى نيايد ز پير

فراغ دلت هست و نيروى تن‌

چو ميدان فراخست، گوئى بزن‌

قضا روزگارى ز من در ربود،

كه هر روزى از وى شب قدر بود

من آنروز را قدر نشناختم‌

بدانستم اكنون كه در باختم‌

چه كوشش كند پير خر زير بار؟

تو مى‌رو كه بر بادپائى سوار

شكسته قدح‌[٢] گر ببندند چست،

نياورد خواهد بهاى درست‌

كنون كاو فتادت به غفلت ز دست،

طريقى ندارد مگر باز بست‌

كه گفتت: به جيحون درانداز تن؟

چو افتاده‌اى دست و پايى بزن‌

به غفلت بدادى ز دست آب پاك،

چه چاره كنون جز تيمم به خاك‌[٣]

چو از چابكان در دويدن گرو،

نبردى، هم افتان و خيزان برو

گر آن باد پايان برفتند تيز،

تو بى‌دست‌[٤] و پاى از نشستن بخيز

شبى خوابم اندر بيابان فيد[٥]،

فروبست پاى دويدن به قيد

شتربانى آمد به هول و ستيز

زمام شتر بر سرم زد كه خيز،

مگر دل نهادى به مردن ز پس،

كه برمى‌نخيزى به بانگ جرس‌

مرا همچو تو خواب خوش در سر است،

و ليكن بيابان به پيش اندر است‌