شرح بوستان - خزائلى، محمد - الصفحة ٣٥٨ - حكايت(١) شبى در جوانى و طيب و نعم

چو بلبل‌سرايان چو گل تازه‌رو

ز شوخى درافكنده غلغل به كوى‌

جهان‌ديده پيرى ز ما بركنار،

ز دور فلك ليل مويش‌[١] نهار

چو فندق، دهان از سخن بسته بود

نه چون ما، لب از خنده چون پسته بود

جوانى فرا رفت كاى پيرمرد،

چه در كنج حسرت نشينى به درد!

يكى سر برآر از گريبان غم،

به آرام دل با جوانان بچم‌[٢]

برآورد سر، سالخورد از نهفت‌

جوابش نگر تا چه پيرانه گفت‌

چو باد صبا بر گلستان و زد،

چميدن درخت جوان را سزد

چمد تا جوان است و سرسبز، خويد

شكسته شود چون به زردى رسيد

بهاران كه بيد آورد بيدمشك‌

بريزد درخت كهن برگ خشك‌

نزيبد مرا با جوانان چميد

كه بر عارضم صبح پيرى دميد

به قيد اندرم جره بازى كه بود،

دمادم سر رشته خواهد ربود

شمار است نوبت بر اين خوان نشست‌

كه ما از تنعم بشستيم دست‌

چو بر سر نشست از بزرگى‌[٣] غبار،

دگر چشم عيش جوانى مدار

مرا برف باريد[٤] بر پر زاغ‌

نشايد چو بلبل تماشاى باغ‌

كند جلوه طاوس صاحب جمال‌

چه ميخواهى از باز پركنده بال‌

مرا غله تنگ اندر[٥] آمد درو

شما را كنون ميدمد سبزه نو

گلستان ما را طراوت گذشت‌

كه گل دسته بندد چو پژمرده گشت؟

مرا تكيه جان پدر، بر عصاست‌

دگر تكيه بر زندگانى خطاست‌

مسلم جوانراست بر پاى جست‌

كه پيران برند استعانت به دست‌

گل سرخ‌رويم نگر زر ناب‌

فرو رفت، چون زرد شد آفتاب‌

هوس پختن از كودك ناتمام،

چنان زشت نبود كه از پير، خام‌

مرا مى‌ببايد چو طفلان گريست،

ز شرم گناهان، نه طفلانه زيست‌

نكو گفت: لقمان كه نازيستن‌

به از سالها بر خطا زيستن‌