فرو رفت جم را يكى نازنين‌		كفن كرد[١] چون كرمش ابريشمين‌
به دخمه‌[٢] درآمد پس از چند روز		كه بر وى بگريد به زارى و سوز
چو پوسيده ديدش حرير كفن،		به فكرت چنين گفت با خويشتن:
من از كرم‌[٣] بركنده بودم به زور		بكندند ازو باز كرمان گور
درين باغ، سروى نيامد بلند،		كه باد اجل بيخش از بن نكند
قضا نقش يوسف جمالى نكرد،		كه ماهى‌[٤] گورش چو يونس نخورد
دو بيتم جگر كرد روزى كباب‌		كه ميگفت گوينده‌اى با رباب‌[٥]:
دريغا كه بى‌ما بسى روزگار،		برويد گل و بشكفد نوبهار،
بسى تير و ديماه و ارديبهشت‌		برآيد كه ما خاك باشيم و خشت‌

حكايت (٦) [يكى پارسا سيرت حق‌پرست ....]

يكى پارسا سيرت حق‌پرست،		فتادش يكى خشت زرين‌[٦] بدست‌

[١] كفن كرد چون كرمش ابريشمين: همچنانكه كرم ابريشم پيرامون خود تارهاى ابريشم ميتند و با آن خود را مى‌پوشاند« جم» نازنين خود را در كفن ابريشم پوشانيد.

[٢] دخمه و دخم: گورخانه زرتشتيان- سردابه مردگان. ريشه پهلوى و اوستايى دارد و هم‌ريشه است با داغ. بنابراين داغگاه جايى بوده كه لاشه مردگان را ميسوزانيده‌اند و در اوستا اثر اين عمل ديده ميشود ولى در كتاب و نديداد در آتش سوختن مردگان جرمى بشمار آمده است.

[٣] - من از كرم بركنده بودم به زور: من ابريشم را از كرم با زور جدا كرده بودم اينك كرمان آن كفن ابريشمين را از تن آن نازنين بركندند.

[٤] كه ماهى گورش چو يونس نخورد: اشاره دارد به قصه يونس پيغمبر كه ماهى او را بلعيد و اين قصه در كتابهاى عهد عتيق و قرآن مجيد مذكور است: در اين مصراع گور به ماهى تشبيه شده( براى اطلاع بيشتر درباره داستان يونس رجوع شود به شرح گلستان و اعلام قرآن از نگارنده).

[٥] رباب:( در فارسى با ضم اول در عربى با فتح اول): نام سازى داراى دسته كوتاه پوشيده از پوست آهو.

[٦] زرين: منسوب به« زر» لفظ« زر» مشدد نيست، لكن حسب معمول زرين را با تشديد« راء» تلفظ ميكنند و در اين مصراع هم مشدد آمده است- گاهى زر جعفرى را بر طلاى خالص اطلاق كرده‌اند. بعضى ميگويند علت اين تسنيه آن است كه جعفر برمكى نخستين بار فرمان داد كه بر زر خالص سكه زنند و پيش از او سكه بر زر قلب زده ميشده است.